غزل ۳۹۲۴ - چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

چگونه باده عرفان جماعتی نوشند
که باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند ۱

حدیث بیش وکم ومهرذره بدمستی است
ز یک پیاله دو عالم شراب می نوشند ۲

ز ما سلام به دارالسلام دار رسان
که در زمانه ما خلق پنبه در گوشند ۳

حدیث اهل زمین قابل شنیدن نیست
به ذوق حرف که این نه صدف همه گوشند ۴

به شمع موم قناعت کنند از خورشید
جماعتی که چو محراب تنگ آغوشند ۵

خموش باش که چندین هزار شمع اینجا
مکیده اند لب خامشی و مدهوشند ۶

حضور گلشن فردوس آن کسان دارند
که در به روی خوداز کاینات می پوشند ۷

ز رفتن دگران خوشدلی ازین غافل
که موجها همه با یکدگر در آغوشند ۸

چه ساده اندحریفان بی بصر صائب
به آفتاب قیامت نقاب می پوشند ۹