غزل ۳۹۲۳ - چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند

چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند
مرا چوخط به لب او ره سخن بخشند ۱

سبک چو گرد ز دامان همت افشانم
تمام روی زمین را اگر به من بخشند ۲

شکستگان جهانند مومیایی هم
خوشا دلی که به آن زلف پرشکن بخشند ۳

درین ریاض ثمر رزق باد دستانی است
که چون شکوفه به هر خار پیرهن بخشند ۴

کشند اگر به ته بال سرنواسنجان
به تنگنای قفس وسعت چمن بخشند ۵

مساز تیشه خودکند کاین عقیق لبان
ز خون خویش سراپا به کوهکن بخشند ۶

هنوز حق سخن را نکرده اند ادا
هزار عقد گهر گربه یک سخن بخشند ۷

زبان نغمه سرایان به کام می چسبد
اگر به طوطی ما فرصت سخن بخشند ۸

مسلم است بر آن شمعها سرافرازی
که زندگانی خودرا به انجمن بخشند ۹

به غور چاه زنخدان که می رسد صائب
مگر ز زلف درازش مرا رسن بخشند ۱۰