غزل ۳۹۲۶ - دلی که آتش روی تواش کباب کند

دلی که آتش روی تواش کباب کند
ز اشک شادی خودمستی شراب کند ۱

فغان که باده مردافکنی نمی یابم
که چشم شوخ تو بیرحم را به خواب کند ۲

تو چون در آیینه بینی عجب تماشایی است
که آفتاب تماشای آفتاب کند ۳

سزای مرهم کافور سرد مهران است
جراحتی که شکایت ز مشک ناب کند ۴

به حرف تلخ مرا مشفقی که توبه دهد
علاج بیخودی بلبل از گلاب کند ۵

نظر ز تازه خطان دوختن به آن ماند
که در بهار کسی توبه از شراب کند ۶

از آن دو زلف توزانوی خویش ته کرده است
که پیش موی میان مشق پیچ وتاب کند ۷

ز گرد رهزن صد کاروان هوش شود
دلی که گردش چشم تواش خراب کند ۸

سراغ قبله کند در حرم سبک عقلی
که جای بوسه ز روی تو انتخاب کند ۹

حدیث توبه رها کن که غفلت صائب
ازان گذشته که اندیشه صواب کند ۱۰