غزل ۳۹۴۵ - سخن طراز چرا مهر برزبان نکند

سخن طراز چرا مهر برزبان نکند
نمی شودکه قلم از سخن زیان نکند ۱

سفر به از سفر بیخودی نمی باشد
به مصرهر که ز کنعان رودزیان نکند ۲

کسی که در خم زلفی سبی بسر نبرد
چوصبح از ته دل خنده بر جهان نکند ۳

برای تیر حوادث نشانه می خواهد
مرا سپهر عبث مشت استخوان نکند ۴

کناره گرد دیار محبت است آن کس
که در میان بلا یاد دوستان نکند ۵

خراب همت آن رند خانه پردازم
که بهر ملک زمین روبه آسمان نکند ۶

ز خون صید جهان لاله زار می بیند
دو چشم شوخ توچون تکیه بر کمان نکند ۷

به گوش غنچه ندانم چه گفته ای صائب
که هیچ گوش نصیحت به باغبان نکند ۸