غزل ۳۹۴۶ - خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند

خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند
تمام دست شود خویش را بهم شکند ۱

به شیشه خانه دلهای ما جه خواهد کرد
بتی که بال و پر طایر حرم شکند ۲

مدار دست ز دامان آه روز مصاف
که قلب دشمن خونخوار این علم شکند ۳

همیشه خنده کبک است در دهان کسی
که پای خویش به دامان کوه بهم شکند ۴

نیم ز اهل شکایت ولیک می ترسم
که زور باده سبوی مرا بهم شکند ۵

کمال مردی ومردانگی است خودشکنی
ببوس دست کسی را که این صنم شکند ۶

مدار نامه توقع ازان شکسته دلی
که در نوشتن یک حرف صد قلم شکند ۷

به خاکساری ما می برند شاهان رشک
که دیده است سفالی که جام جم شکند ۸

شکست جوهر صاحبدلان نسازد کم
به پشت کار کند تیغ را چو دم شکند ۹

کجاست سالک از خود گذشته ای صائب
که دامنی به میان در ره عدم شکند ۱۰