غزل ۳۹۴۷ - مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

مرا همیشه دل از وصل یار می شکند
سبوی من به لب جویبار می شکند ۱

چه نسبت است به فرهاد جان سخت مرا
که درد من کمر کوهسار می شکند ۲

مده میان بلا را درین محیط از دست
که چون سفینه رود بر کنار می شکند ۳

به وعده گل بی خار او مرو از راه
که خار در جگر انتظار می کشند ۴

چو بید قامت من شد دوتا ز بی ثمری
اگر ز جوش ثمر شاخسار می شکند ۵

به دور خط لب لعل تو شد خراباتی
چه توبه ها که به فصل بهار می شکند ۶

نمی خرند متاعی که نشکنند او را
نیم غمین که مرا روزگار می شکند ۷

ز ترکتاز فلک ایمنند تیره دلان
که زنگی آینه بی غبار می شکنند ۸

چنان ز گردش آن چشم سرخوشم صائب
که از مشاهده من خمار می شکند ۹