غزل ۳۹۵۲ - خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهند

خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهند
غبار دیده خودرا به توتیا ندهند ۱

عطا ومنع جهان را ز هم جدایی نیست
به هر که نعمت دادند اشتها ندهند ۲

ز چشم شورشداز چشم خلق خضر نهان
به هیچ کس دم آبی به مدعا ندهند ۳

زمین پاک طلب کن برای دانه خویش
که بخل به ز عطایی است کان بجا ندهند ۴

چه فارغند ز دل واپسی عزیزانی
که دل به عشوه دنیای بیوفا ندهند ۵

فغان که در طلب رزق این گرانجانان
ز حرص فرصت گشتن به آسیا ندهند ۶

شوند عاقبت از خودسری بیابان مرگ
کسان که دست ارادت به رهنما ندهند ۷

کناره گیر ز مردم که تا نگردد فرد
به خضر آب ز سرچشمه بقا ندهند ۸

زمین به گاو جل خویش بسته تا مردم
به خودقرار اقامت درین سرا ندهند ۹

مساز چهره خود زرد از طمع صائب
که برگ کاه خسیسان به کهربا ندهند ۱۰