خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و رنج‌های عشق و زندگی است. شاعر از بی‌عدالتی‌ها و سختی‌های دنیا شکایت می‌کند و اشاره می‌کند که عشق و محبت تنها به افراد خاصی داده می‌شود. همچنین، او از رفتارهای خشک و بی‌احساس برخی افراد انتقاد می‌کند و تأکید می‌کند که رهایی از تعلقات دنیوی برای رشد و سبک‌باری ضروری است.

مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند ناامیدی و انتقادهای تند نیاز به بلوغ فکری دارد تا بتوان آن‌ها را به درستی تحلیل کرد.

مشاهده کامل

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهند
قبول داغ محبت به هر جگر ندهند

به گوشمال ستم سر ز حکم عشق مپیچ
که هیچ رشته بی تاب را گهر ندهند

فراغبالی در تنگنای چرخ مخواه
همان به است که در بیضه بال وپر ندهند

بریز بار تعلق که شاخه های درخت
نمی شوند سبکبار تا ثمر ندهند

ز روی تلخ مکافات زهر می بارد
چه نعمتی است که کام مرا شکر ندهند

ترم ز طعنه این زاهدان خشک ای کاش
چو صندلی نفرستند دردسرندهند

چنان چکیده بخلند این گرانجانان
که نیم قطره به ابرام نیشتر ندهند

ز دوش دار سرش تکیه گه نخواهد یافت
اگر دو دور به منصور بیشتر ندهند

چه شکوه می کنی از اشک تلخ خود صائب
ترا شرابی ازین خوشگوارتر ندهند

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir