غزل ۳۹۵۸ - مرا که بستگی قفل از کلید بود

مرا که بستگی قفل از کلید بود
دگر چه دل نگرانی به ماه عید بود ۱

نه دل نه بوسه نه دشنام می دهد لب او
بلاست دشمن جانی که ناپدید بود ۲

جهان ز صبح شکر خنده توروشن شد
که دیده است شکر اینقدر سفید بود ۳

اگر سپهر به بی حاصلان ندارد لطف
نبات بهر چه پهلو نشین بید بود ۴

اگر دو عید بود خلق را به سال دراز
مرا ز نام تو هر ساعتی سه عید بود ۵

نیفتد از نظر پاکدامنان هرگز
به رنگ آینه هرکس که پاک دیده بود ۶

به یک تبسم دزدیده صید صائب کن
ز خوان لطف تو تا چند ناامید بود ۷