غزل ۳۹۵۹ - فروغ ماه محال است پایدار بود

فروغ ماه محال است پایدار بود
دو هفته است لباسی که مستعار بود ۱

مباش در پی زینت که طره زرتار
به فرق مرده دلان شمع برمزاربود ۲

فریب راستی از کجروان مخور زنهار
که بدگهرچوشودراست تیرماربود ۳

ز اختیار مزن دم چونیستی آزاد
کدام بنده شنیدی به اختیار بود ۴

زبان آتش سوزنده را کند کوتاه
جبین هر که ز خجلت ستاره بار بود ۵

به قدر حوصله از راز می کنند آگاه
که بحر جای گهرهای شاهوار بود ۶

اگر ز عشق دلت شد دو نیم خندان باش
که دل دونیم چوگردید ذوالفقاربود ۷

فنا به سلطنت اهل حق نیابد راه
ز دار رایت منصور پایدار بود ۸

چنان که جنبش نبض قلم ز گفتارست
حیات من به سخنهای آبداربود ۹

به منزل از همه کس پیشتر رسد صائب
سبکروی که درین راه بردبار بود ۱۰