غزل ۳۹۶۵ - خوش آن که ز آتش تب شعله اثر برود

خوش آن که ز آتش تب شعله اثر برود
رخ تو در عرق سرد و گرم وتر برود ۱

رگ تو جاده خون معتدل گردد
زبان گزیده به یک گوشه نیشتر برود ۲

تبی که برسمنت رنگ ارغوانی بست
ز پیش شعله خوی تو چون شرر برود ۳

لب تو عقده تبخاله واکند از سر
ستاره سوخته ای چند از شرربرود ۴

مباد از عرق گرم اضطراب ترا
سفینه تو ازین بحر بی خطر برود ۵

حرارتی که گرفته است گرم جسم ترا
ز برق گرمتر از باد زودتر برود ۶

چنین که بی خبر آمد به خوابگاه تو تب
امیدوار چنانم که بی خبر برود ۷

دمید صبح چه خامش نشسته ای صائب
بگو به آه به دریوزه اثر برود ۸