غزل ۳۹۶۷ - به چاره سوز محبت ز جان برون نرود

به چاره سوز محبت ز جان برون نرود
تبی است عشق که از استخوان برون نرود ۱

کنون که شاخ گل از پای تابه سر گوش است
ز ضعف ناله ام از آشیان برون نرود ۲

ز قد خم به ره راست دل قدم ننهاد
کجی ز تیر به زور کمان برون نرود ۳

درازدستی رهزن چه می تواند کرد
ز راه راست اگر کاروان برون نرود ۴

چه گل توان ز تماشای گلعذاران چید
به گلشنی که ازو باغبان برون نرود ۵

توان به بوی گل از خار خشک گل چیدن
ز باغ بلبل ما در خزان برون نرود ۶

شده است خاک چمن سرمه ای ز سایه زاغ
چگونه بلبل ازین گلستان برون نرود ۷

همیشه درد به عضو ضعیف می ریزد
که پیچ وتاب ز موی میان برون نرود ۸

به زور درد دل جسته است هیهات است
که تیر آه من از آسمان برون نرود ۹

در آن حریم که صائب سخن شناسی نیست
بهوش باش که حرف از دهان برون نرود ۱۰