غزل ۳۹۷۹ - چو غنچه هر که درین گلستان گشاده شود

چو غنچه هر که درین گلستان گشاده شود
مرا به خنده شادی دهان گشاده شود ۱

ز تنگ گیری گردون مدار دل را تنگ
که دل گشاده چو گردد جهان گشاده شود ۲

به روی دولت بیدار در مبند از خواب
که وقت صبح در آسمان گشاده شود ۳

گرفتم این که کند رخنه در فلک آهم
ز رخنه های قفس دل چسان گشاده شود ۴

نچیده گل ز طرب خرج روزگار شدم
چو غنچه ای که به فصل خزان گشاده شود ۵

چو ماه عید به انگشت می نمایندش
اگر به خنده لبی در جهان گشاده شود ۶

به دوستان چه شکایت کنم ز تنگدلی
ازین چه به که دل دشمنان گشاده شود ۷

کجاست فرصت وکو جرأت سخن صائب
گرفتم این که گره از زبان گشاده شود ۸