غزل ۳۹۹۲ - مرا به میکده هر کس که راه بنماید

مرا به میکده هر کس که راه بنماید
در بهشت به رویش خدای بگشاید ۱

بجز قلمرو مازندران کجا دیگر
کلاه گوشه مینا به ابر می ساید ۲

در آن دیار اقامت مکن که از سردی
زبان آتش سوزان به زینهار آید ۳

بیا به کشور مازندران که در سرما
بغیر آتش می آتشی نمی باید ۴

چنان ربوده اشرف شده است دیده من
که التفات به سیر بهشت ننماید ۵

چنان ز ابر نگردیده است جوشن پوش
که آفتاب در او تیغ کار فرماید ۶

به جای باده مگر بحر را کشم بر سر
که می ز عهده این ابر بر نمی آید ۷

اگر چه از دل سنگین دلبران سازند
بنای توبه درین بوم وبر نمی پاید ۸

ازان همیشه بود بر قرار رنگ گلش
که ماه ماه در او آفتاب ننماید ۹

به این دیار طرب خیز چشم بد مرساد
که کار باده ز کیفیت هوا آید ۱۰

مرا ز تجربه کاران نصیحتی یادست
که توبه نامه به خط شکسته می باید ۱۱

حدیث خوبی مازندران واشرف را
زبان کوته صائب چه شرح فرماید ۱۲