غزل ۳۹۹۹ - چنان که گل به سر شاخسار می آید

چنان که گل به سر شاخسار می آید
به پای خود سر عاشق به دار می آید ۱

مرا توقع احسان ز کارفرما نیست
که مزد کار من از ذوق کار می آید ۲

غرض تهیه آغوش خاکساریهاست
ز بحر موجه اگر بر کنار می آید ۳

به کار هر که درین نشأه سایه اندازی
در آفتاب قیامت به کار می آید ۴

به آتش جگر آفتاب آب زدن
ازان عقیق لب آبدار می آید ۵

کنون که سوخته ای در جهان امکان نیست
ز سنگ بیهده بیرون شرار می آید ۶

حقوق خدمت ما گرچه بی شمار بود
نظر به لطف تو کی در شمار می آید ۷

جز این که از ته دل در دعا برآرم دست
دگر ز دست و دل من چه کار می آید ۸

به آفتاب جهانتاب می رسد صائب
چو صبح هر که به دنیا دوبار می آید ۹