غزل ۴۰۰۰ - ز خود برآ که نسیم بهار می آید

ز خود برآ که نسیم بهار می آید
سبکروی ز سر کوه یار می آید ۱

ز بوی خون گل ولاله می توان دریافت
که از قلمرو آن دل شکار می آید ۲

رهش به کوچه زلف نگار افتاده است
چنین که باد صبا مشکبار می آید ۳

به هر کجا که رود سبز می کند چون خضر
پیام خشکی اگر زان دیار می آید ۴

ز روح بخشی باد بهار معلوم است
که تازه از بروآغوش یار می آید ۵

ز چشم شبنم گل روشن است چون خورشید
که از نظاره آن گلعذار می آید ۶

نه لاله است که سر می زند بهار از خاک
که خون ما به زمین بوس یار می آید ۷

که شسته است درین آب روی چون گل را
که بوی خون ز لب جویبار می آید ۸

اگر به کار جهان من نیامدم صائب
کلام بی غرض من به کار می آید ۹