غزل ۴۰۰۱ - ز راه صلح مهیای جنگ می آید

ز راه صلح مهیای جنگ می آید
ز مومیایی او کار سنک می آید ۱

امید رحم بود کفر ازان خدا ناترس
که گر به کعبه رود از فرنگ می آید ۲

ز شیشه بال پریزاد اگر شکسته شود
خیال یار هم از دل به تنگ می آید ۳

غبار آه ز دل می شود بلند مرا
به شیشه دل هر کس که سنگ می آید ۴

به چار بالش خاراست چون شرر جایم
ز بس که بر من از اطراف سنگ می آید ۵

قد خمیده مرا شد به راه راست دلیل
به صیقل آینه بیرون ز رنگ می آید ۶

چنان به عهد تو شد عام دردمندیها
که بوی درد ز داغ پلنگ می آید ۷

خیال روی تو هم می رود ز دل بیرون
برون ز گوهر اگر آب ورنگ می آید ۸

ز آسمان مقوس ز بس کجی دیدم
کمان به دیده من چون خدنگ می آید ۹

مگر که هست امید اجابتی صائب
که آه بر لب من بی درنگ می آید ۱۰