غزل ۴۰۰۲ - به پرسش من در خون نشسته می آید

به پرسش من در خون نشسته می آید
چراغ طور به بالین خسته می آید ۱

ز بس شکستگی از صفحه جهان شد محو
صدا درست ز جام شکسته می آید ۲

زمانه سخت نگیرد گشاده رویان را
همیشه سنگ به درهای بسته می آید ۳

چگونه چتر تو از بال بلبلان نشود
به پای بوس تو گل دسته دسته می آید ۴

چنان ز غیرت بلبل ادب رواج گرفت
که باغبان به چمن چشم بسته می آید ۵

ز رشک عشق به مهتاب بدگمان شده ام
که بوی درد ز رنگ شکسته می آید ۶

سبو ز ورطه غم می برد مرا بیرون
گشاد کار من از دست بسته می آید ۷

هلاک مردمی چشم او شوم صائب
که خود خراب وبه بالین خسته می آید ۸