غزل ۴۰۰۷ - برون ز کیسه ممسک درم نمی آید

برون ز کیسه ممسک درم نمی آید
ز دست بسته سخا وکرم نمی آید ۱

نه هرکجا که سیاهی است آب حیوان هست
ز دود ریزش ابر کرم نمی آید ۲

بکوش وهمت مردانه ای به دست آور
که قطع وادی عشق از قدم نمی آید ۳

ز آه دل نشود نرم سخت رویان را
به چشم آینه از دود نم نمی آید ۴

به یک دم آنچه دو لب می کند به اهل جدل
به صد مصاف ز تیغ دودم نمی آید ۵

چنان دوانده کجی ریشه در دل عالم
که حرف راست برون از قلم نمی آید ۶

امید فتح به اقبال راستان بسته است
به جنگ هیچ سپه بی علم نمی آید ۷

دهان هر که بدآموز شد به حرف سؤال
جراحتی است که هرگز بهم نمی آید ۸

نشان ونامی اگر هست صائب از احسان
چرا به ملک وجود از عدم نمی آید ۹