غزل ۴۰۲۲ - چه شد که دامن یار از کفم رها گردید

چه شد که دامن یار از کفم رها گردید
که بوی گل نتواند ز گل جدا گردید ۱

ز بیخودی چو عنان گسسته رفت از دست
به بوی زلف تو هر کس که آشناگردید ۲

منم که نیست ز آرامگاه خود خبرم
وگرنه قطره به دریا ز ابر واگردید ۳

نسیم عهد که یارب گذشت ازین گلشن
که سربسر گل این باغ بیوفا گردید ۴

مرا به گوشه چشم عنایتی دریاب
که استخوان من از سنگ توتیا گردید ۵

ز ریزش دل من اندکی خبر دار
کسی که دامن گل از کفش رهاگردید ۶

چو ماه عید به انگشت می نمایندم
ز بار درد اگر قامتم دوتاگردید ۷

ازان زمان که مرا عشق زیر بارکشید
قد خمیده من قبله دعا گردید ۸

هزار خانه آغوش را به خاک نشاند
ترا به خانه زین هر که رهنما گردید ۹

چسان ز میکده مخمور بگذرم صائب
نمی توان ز لب بحر تشنه واگردید ۱۰