غزل ۴۰۲۳ - خطش دمید وبه عشاق مهربان گردید

خطش دمید وبه عشاق مهربان گردید
ازین بهار چه گلهای خوش عیان گردید ۱

هزار تشنه جگر را به آب خضر رساند
خطی که گرد لب لعل دلستان گردید ۲

به چشم رخصت پرواز نامه خواهد داد
قیامتی که ز رخسار او عیان گردید ۳

ز خاک نرگس وگل چشم بسته می روید
ز شرم روی تو هرجا عرق فشان گردید ۴

به خشک مغزی ما ای گل شکفته بساز
که چرب نرمی ما صرف باغبان گردید ۵

شکوه حسن گل آن عندلیب را دریافت
که همچو بیضه زمین گیر آشیان گردید ۶

نثار تیغ تو کردم به رغبتی جان را
که خضر دلزده از عمر جاودان گردید ۷

همیشه صبح امیدش ز خاک می خندد
ز مغز هر که تسلی به استخوان گردید ۸

کمینه خار وخس او عنان خودداری است
به آن محیط که سیلاب ما روان گردید ۹

به نو بهار خط سبز چشم بد مرساد
که در زمان خط آن حسن قدردان گردید ۱۰

جهان پیر جوان شد ز حسن یوسف ما
ز ماه مصر زلیخا اگر جوان گردید ۱۱

چنان ز حسن تو شد عام عاشق آزاری
که شمع نیز به پروانه سرگردان گردید ۱۲

چو ماه عید کند جلوه در نظر صائب
ز بار عشق قد هر که چون کمان گردید ۱۳