غزل ۴۰۲۴ - رسید جان به لبم تا به لب شراب رسید

رسید جان به لبم تا به لب شراب رسید
گسیخت ریشه این نخل تا به آب رسید ۱

به دوستان هوایی مبند دل زنهار
که چشم بد به شراب من از حباب رسید ۲

ز نارسایی بخت سیاه در عجبم
که چون ز کوه صدای مرا جواب رسید ۳

گشود دفتر انصاف خط مهیا شو
که بیحساب ترا نوبت حساب رسید ۴

نکرده است زیان هیچ کس ز سربازی
ز گل برید چو شبنم به آفتاب رسید ۵

ز پیچ وتاب محبت مپیچ سر زنهار
که دست رشته به گوهر ز پیچ وتاب رسید ۶

به داغ تشنه لبی صبر کن که در محشر
توان به چشمه کوثر ازین سراب رسید ۷

ز باج وخرج مسلم شدن تلافی کرد
ز سیل هرچه به این کشور خراب رسید ۸

همین ز خاک فرج کامران نشد صائب
که فیض هم به ظهوری ازین جناب رسید ۹