غزل ۴۰۲۹ - توان به صبر سر سرکشان به دام کشید

توان به صبر سر سرکشان به دام کشید
که نرم نرم خط از حسن انتقام کشید ۱

ز کلک صنع همان روز آفرین برخاست
که گرد لعل لبش خط مشکفام کشید ۲

همان پر از گل خمیازه است آغوشش
اگر چه هاله به بر ماه را تمام کشید ۳

مکن ز بخت سیه تلخ روی خود که نگین
سیاهرویی عالم برای نام کشید ۴

کسی چودار درین انجمن سرافرازست
که کاسه از سر منصور کرد وجام کشید ۵

ز انتقام حق ایمن نمود دشمن را
ز خصم هر که به زور خود انتقام کشید ۶

ز فیض عالم بالا چه در توانی یافت
ترا که کسب هوا برکنار بام کشید ۷

فریب زندگی تلخ داد دایه مرا
ز شکری که به طفلی مرا به کام کشید ۸

به دیدنی نتوان کنه عشق را دریافت
به یک نفس نتوان بحر را تمام کشید ۹

ازین مصاف سر آن کس برد که چون خورشید
هزار تیغ به یکبار از نیام کشید ۱۰

ز پرتو نظر التفات مردان است
که گفتگوی تو صائب به این مقام کشید ۱۱