غزل ۴۰۳۰ - کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمید

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمید
ز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید ۱

درین چمن که گلش خار در بغل دارد
خوشا کسی که چو بادام چشم بسته دمید ۲

بغیر داغ که صد برگ گشت از ناخن
چه گل مرا دگر از طالع خجسته دمید ۳

ز تنگ گیری این روزگار در عجبم
که صبح خنده چسان از دهان پسته دمید ۴

چه فتنه ای تو که سنبل به آن دماغ بلند
ز شوق خدمت زلفت کمر نبسته دمید ۵

چنان غبار کدورت گرفت عالم را
که صبح نور ز آیینه زنگ بسته دمید ۶

نظر به لاله و گل چون سیه کنم صائب
مرا که سنبل آه از دل شکسته دمید ۷