غزل ۴۰۴۱ - روی تو صبر از دل بیتاب می برد

روی تو صبر از دل بیتاب می برد
آیینه اختیار ز سیماب می برد ۱

این حیرتی که دردل ودر دیده من است
بسیار تشنه ام ز لب آب می برد ۲

می دست خالی از سر بی مغز من گذشت
از کلبه فقیر چه سیلاب می برد ۳

دیوانگان ز تهمت مستی مسلمند
آن را که عقل هست می ناب می برد ۴

از روزگار هر که به گردون برد پناه
از سادگی سفینه به گرداب می برد ۵

یک جا قرار نیست مرا از شتاب عمر
در رهگذار سیل که را خواب می برد ۶

زاهد کجا و گوشه رندانه از کجا
این شمع کشته را که به محراب می برد ۷

در زیر تیغ خواب نمی کردم از غرور
اکنون مرا به سایه گل خواب می برد ۸

باشد عیار بیجگریها به قدر فلس
ماهی ز موج وحشت قلاب می برد ۹

صائب چو لاله هر که جگر را نباخته است
فیض شراب لعل ز خوناب می برد ۱۰