غزل ۴۰۴۲ - عاشق ز رفتن دل بیتاب می برد

عاشق ز رفتن دل بیتاب می برد
فیضی که خاک از آمدن آب می برد ۱

در سینه های صاف نگیرد قرار دل
آیینه اختیار ز سیماب می برد ۲

در چشم داغ دیده کشد سرمه از نمک
پروانه را کسی که به مهتاب می برد ۳

نگذاشت آب در جگر تیغ زخم من
جان از سفال تشنه کجا آب می برد ۴

رویی که چشم من شده محو نظاره اش
بیطاقتی ز گوهر سیراب می برد ۵

مستانه جلوه های تو ای آب زندگی
گردش ز یاد حلقه گرداب می برد ۶

از پیچ وتاب رشته عمرش گره شود
از هر دلی که موی میان تاب می برد ۷

در باده نشأه از نظر زاهدان نماند
چشم ندیدگان ز گهر آب می برد ۸

صائب مرا چو آب خمار آورد به هوش
هرچند هوش خلق می ناب می برد ۹