غزل ۴۰۴۳ - پیغام بیکسان که به دلدار می برد

پیغام بیکسان که به دلدار می برد
طفل یتیم را که به گلزار می برد ۱

از وصل گل کسی که به نظاره قانع است
دایم ز بوستان گل بی خار می برد ۲

می بایدش به نقش بد ونیک ساختن
آیینه را کسی که به بازار می برد ۳

تلخی نمی رسد به قناعت رسیدگان
از خاک مور فیض شکرزار می برد ۴

از شب نصیب بیخبران خواب غفلت است
زین سرمه فیض دیده بیدار می برد ۵

خط گر به گرد خال تو گردد غریب نیست
این نقطه اختیار ز پرگار می برد ۶

دلگیری من از می گلگون زیاد شد
دامان تر ز تیغ چه زنگار می برد ۷

از فقر نفس بر خط فرمان نهاد سر
این راه تنگ کجروی از مار می برد ۸

در پرده حجاب چه لذت بود ز وصل
مرغ قفس چه فیض ز گلزار می برد ۹

صائب کسی که عیب نمی بیند از هنر
از حقه خزف در شهوار می برد ۱۰