غزل ۴۰۴۴ - از شرم ناله ام که دل از کار می برد

از شرم ناله ام که دل از کار می برد
بلبل به زیر پر سر منقار می برد ۱

هرکس که بی شراب رود برکنار کشت
آیینه را به چشمه زنگار می برد ۲

بر باغبان به چشم دگر می کند نگاه
مرغی که ره به رخنه دیوار می برد ۳

زهاد را به باغ که تکلیف می کند
این خار خشک را که به گلزار می برد ۴

زلف ز پا فتاده بود رشته امید
چشم ز کار رفته دل از کار می برد ۵

تکلیف ماهتاب به من هرکه می کند
مجروح را به سیر نمکزار می برد ۶

از بیم دستبرد تعدی ز بوستان
گل التجا به گوشه دستار می برد ۷

زلف تو صد موذن تسبیح گوی را
کاکل کشان به حلقه زنار می برد ۸

صائب چه نعمتی است که طبع غیور من
منقار بسته ام ز شکرزار می برد ۹