غزل ۴۰۴۵ - زخمی که ره به لذت ناسور می برد

زخمی که ره به لذت ناسور می برد
فیض نمک ز مرهم کافور می برد ۱

پروانه مرا جگر ماهتاب نیست
موسی مرا به انجمن طور می برد ۲

از جمع مال رزق حریص آه حسرت است
ازنوش غیر نیش چه زنبورمی برد ۳

اکنون که چرخ بر سر انصاف آمده است
فیروزه مرا به نشابور می برد ۴

زان ساقی کریم مرا هیچ شکوه نیست
حیرت مرا ز میکده مخمور می برد ۵

تا کی ز حسرت لب خاموش خون خورم
این آرزو مرا به لب گور می برد ۶

ما گرد هستی از نمد خود فشانده ایم
دار فنا چه صرفه ز منصور می برد ۷

زنهار از دماغ برون کن غرور را
کاین باد افسر از سر فغفور می برد ۸

می هوش می رباید و این طرفه تر که یار
هوش مرا به نرگس مخمور می برد ۹

نزدیکتر به کعبه مقصود می شوم
چندان که اضطراب مرا دور می برد ۱۰

صائب فریب مرهم راحت نمی خورد
داغ دلی که غیرت ناسور می برد ۱۱