غزل ۴۰۴۶ - عشاق را خرام تو از خویش می برد

عشاق را خرام تو از خویش می برد
سیل بهار هر چه کند پیش می برد ۱

هر کس که بی رفیق موافق سفر کند
با خود هزار قافله تشویش می برد ۲

از بوته گداز زر پاک را چه نقص
از نیکوان چه صرفه بد اندیش می برد ۳

دست از کرم مدار که از خوان پرنعیم
رزق تو لقمه ای است که درویش می برد ۴

از زخم تیغ غوطه به خون بیشتر زند
هر کس ستمگرست ستم بیش می برد ۵

آن را که تازیانه ز رگهای گردن است
هر دعوی غلط که کند پیش می برد ۶

بگذر ز جمع مال که زنبور بی نصیب
با خویشتن ز شان عسل نیش می برد ۷

کج نیز راست می شود از قرب راستان
صائب اگر ز تیر کجی کیش می برد ۸