غزل ۴۰۴۸ - هشیار را به مجلس مستان که می برد

هشیار را به مجلس مستان که می برد
از بهر عیب خویش نگهبان که می برد ۱

چندین نگاه حسرت وخمیازه دریغ
از زخم وداغ من به نمکدان که می برد ۲

چون دست جوهری شده پایم ز آبله
این مژده را به خار مغیلان که می برد ۳

رنگ شکسته شیشه به رویم شکسته است
پیغام من به باده فروشان که می برد ۴

چندین هزار قافله تا کعبه امید
غیر از جنون ز راه بیابان که می برد ۵

ما را به کوچه غلط انداختن چرا
دل را بغیر زلف پریشان که می برد ۶