غزل ۴۰۴۹ - مکتوب من به خدمت جانان که می برد

مکتوب من به خدمت جانان که می برد
برگ خزان رسیده به بستان که می برد ۱

دیوانه ای به تازگی از بند جسته است
این مژده را به حلقه طفلان که می برد ۲

اشک من وتوقع گلگونه اثر
طفل یتیم را به گلستان که می برد ۳

جز من که باغ خویشتن از خانه کرده ام
در نوبهار سر به گریبان که می برد ۴

جز قطره های آبله پای رهروان
لب تشنگی ز خار مغیلان که می برد ۵

اکنون که یافت چاشنی سنگ کودکان
دیوانه مرا به بیابان که می برد ۶

هر مشکلی که هست گرفتم گشود عقل
ره در حقیقت دل انسان که می برد ۷

جوش شراب دایم واز گل دوهفته است
از پای خم مرا به گلستان که می برد ۸

سر باختن درین سفر دور دولت است
ورنه طریق عشق به پایان که می برد ۹

صائب سواد شهر مرا خون مرده کرد
این دل رمیده را به بیابان که می برد ۱۰