غزل ۴۰۵۱ - از بهر دل چه رنج عبث سینه می برد

از بهر دل چه رنج عبث سینه می برد
آیینه دان چه فیض ز آیینه می برد ۱

از مشک خود فروش بگیرید نافه را
این خام عرض خرقه پشمینه می برد ۲

دل را سینه مساز که حسن غریب او
از دل غمی به صحبت آیینه می برد ۳

در سنگ خون لعل ز شرم تو آب شد
گوهر عبث پناه به گنجینه می برد ۴

ذوق شب وصال تو ای مایه نشاط
از یاد کودکان شب آدینه می برد ۵

در حشر سر ز خانه زنبور برکند
هرکس به خاک سینه پرکینه می برد ۶

صائب غم لباس به تن پروران گذار
در زیر یک نمد بسر آیینه می برد ۷