غزل ۴۰۵۰ - سودا کدورت از دیوانه می برد

سودا کدورت از دیوانه می برد
از تیغ برق زنگ سیه خانه می بردا ۱

در هیچ جا غریب نباشد خداشناس
عارف حضور کعبه ز بتخانه می برد ۲

مرغی که شد ز دام تو آزاد در بهشت
سر زیر بال خویش غریبانه می برد ۳

در حشر از صراط سبکبار بگذرد
هر کس مرا به دوش به میخانه می برد ۴

همکاسه هر که با فلک سفله می شود
در کام شیر دست دلیرانه می برد ۵

نسبت کند دو رشته همتاب را یکی
دیوانه وحشت از دل دیوانه می برد ۶

فانوس اگر چه پرده چشم است شمع را
غیرت به دور گردی پروانه می برد ۷

آزاده ای که دردسر زندگی کشید
از تیغ نشأه لب پیمانه می برد ۸

از رهبرست قافله اشک بی نیاز
این رشته ره به گوهر یکدانه می برد ۹

سنگ نشان بود حرم کعبه شوق را
مجنون ز داغ فیض سیه خانه می برد ۱۰

صائب دلم سیاه شد از روی گرم چرخ
شمع لئیم روشنی از خانه می برد ۱۱