غزل ۴۰۵۳ - پروانه ای که گرد تو یک بار می پرد

پروانه ای که گرد تو یک بار می پرد
از شاخسار شعله شرروار می پرد ۱

ژولیده موی باش که سر می دهد به باد
هر کس به بال طره دستار می پرد ۲

امروز نوبت جگر تشنه زخم کیست
کز شوق بوسه اش لب سوفار می پرد ۳

تا در بغل کشد کمر نازک ترا
از شوق چشم حلقه زنار می پرد ۴

کم ظرف تشنه حرکتهای ناقص است
چشم حباب از پی رفتار می پرد ۵

بال تپش اگر دل پرخون بهم زند
رنگ بهانه جوی ز رخسار می پرد ۶

از دستبرد سنگ حوادث چه غافل است
مرغی که شاخ شاخ به گلزار می پرد ۷

برقطره ای ندوخته ام چشم چون حباب
موج دلم به ساغر سرشار می پرد ۸

حسن غیور را ز نگهبان گریز نیست
چشم گل از پی مژه خار می پرد ۹

صائب شراب شوق چنین گر اثر کند
مهر خموشی از لب اظهار می پرد ۱۰