غزل ۴۰۷۸ - آیینه کی به چهره شبنم فشان رسد

آیینه کی به چهره شبنم فشان رسد
چون آب ایستاده به آب روان رسد ۱

ابروی شوخ اوست ز مژگان زننده تر
از تیر پیشتر به هدف این کمان رسد ۲

خط تو مومیایی صد دلشکسته شد
حاشا که چشم زخم به این دودمان رسد ۳

زینسان که کرده اند گرانبار خویش را
رهزن مگر به داد دل کاروان رسد ۴

از عالم خسیس خسیسان برند فیض
تا هست سگ کجا به هما استخوان رسد ۵

سختی است قسمت من ناکام از وطن
سنگم به بیضه از بغل آشیان رسد ۶

ما را به عزم ناقص خود این امید نیست
این تیر کج مگر به غلط برنشان رسد ۷

جایی که گل ز باغ دل پاره پاره برد
پیداست تا به ما چه ازین گلستان رسد ۸

نبود ز فیض آب حیات سخن بعید
صائب اگر به زندگی جاودان رسد ۹