غزل ۴۰۷۷ - زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسد

زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسد
چون خانه صدف که به آب از گهر رسد ۱

افتادگی گزین که ازین خاکدان پست
شبنم به آفتاب ازین بال وپر رسد ۲

بر دل گذار دست که در گلشن ادب
دستی که کوته است به وصل ثمر رسد ۳

از چشم تنگ مور که خاکش به چشم باد
مشکل به طوطیان سخنگو شکر رسد ۴

از التفات عشق گرانمایه گشت دل
مانند گوهری که به صاحب نظر رسد ۵

در عهد ما که در گره افتاده کارها
مشکل به داد آبله ها نیشتر رسد ۶

شبنم ز چشم شور نمکسود می کند
داغی اگر به لاله خونین جگر رسد ۷

در پیچ وتاب باش که فیض پیچ وتاب
زنار بیشتر به وصال کمر رسد ۸

کوتاه کن فسانه که سودا نه آن شب است
کز حرف و صورت رشته عمرش بسر رسد ۹

صائب کجاست طالع آنم که آن نگار
چون دولت نخوانده ز در بیخبر رسد ۱۰