غزل ۴۰۸۲ - فیضی که سهیل به خاک یمن رسد

فیضی که سهیل به خاک یمن رسد
از دیدن عقیق لب او به من رسد ۱

از عطسه غزال شود دشت لاله گون
گر بوی زلف او به دماغ ختن رسد ۲

چشمی که دوخته است زلیخا به پیرهن
بویش کجا به ساکن بیت الحزن رسد ۳

در بسته باغ را به ته بال خود درآر
قانع مشو به بوی گلی کز چمن رسد ۴

شیرین نمی کنند دهانی که تلخ نیست
شکر کجا به طوطی شیرین سخن رسد ۵

پروانه گرد شمع نمی گردداز حجاب
بیچاره عاشقی که به این انجمن رسد ۶

این چاه دور را رسن از خود گسستن است
کی رشته امید به چاه ذقن رسد ۷

در بزم او کسی به کسی جا نمی دهد
آنجا مگر سپند به فریاد من رسد ۸

زنهار روی دست هنرهای خود مخور
کز جوی شیر به لب کوهکن رسد ۹

صائب زبان خامه روشن بیان ماست
شمعی که پرتوش به هزار انجمن رسد ۱۰