غزل ۴۰۸۱ - نالان مباد هر که به فریاد من رسد

نالان مباد هر که به فریاد من رسد
دردش مباد هر که به درد سخن رسد ۱

انداز ساق عرش کمین پایه من است
چون دست فکرتم به کمند سخن رسد ۲

چون گل برآورم ز گریبان خاک سر
دست نسیم اگر به گریبان من رسد ۳

بیگانه را به جلوه گه یار ره مباد
سوزم اگر نسیم به پای لگن رسد ۴

زنهار از لباس برآ ای صبا ز مصر
چشم بدی مباد به آهن پیرهن رسد ۵

چون میوه داغدار شد افتد زاعتبار
مگذار دست بوسه به سیب ذقن رسد ۶

هر برگ لاله ای که سیاهی کند ز دور
چون واشکافی از جگر کوهکن رسد ۷

روزی که زخم من دهن شکوه واکند
چندین هزار نافه مشک ختن رسد ۸

با این سربریده چه غماز پیشه است
مگذار پای شمع به آن انجمن رسد ۹

صائب دری به روی من از فیض وا شود
روزی که نامه ای ز ظفر خان به من رسد ۱۰