غزل ۴۱۱۰ - آیینه ام ز روشنی آزار می کشد

آیینه ام ز روشنی آزار می کشد
خاطر به سیر سبزه زنگار می کشد ۱

با زاهدان خشک مگو حرف حق بلند
منصور را ببین که چه از دار می کشد ۲

این بوستان کیست که مژگان آفتاب
چون خار گردن از سر دیوار می کشد ۳

درمانده ملایمت من شده است خصم
اینجا ز موم نشتر آزار می کشد ۴

خواهد به ابر پنبه زدن برق داغ من
این گل سری به گوشه دستارمی کشد ۵

آن زلف مشکبار که یادش بخیر باد
یارب چه دور ازان گل رخسارمی کشد ۶

از چشمه سار آبله ام آب می خورد
خاری که نیشتر از دهن مار می کشد ۷

ای دوست غافلی که درین یک دو روزه هجر
صائب چها ز چرخ ستمکار می کشد ۸