غزل ۴۱۱۱ - از روی درد هر که ز دل آه می کشد

از روی درد هر که ز دل آه می کشد
بی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد ۱

بی آه گرم نیست دل دردمند عشق
شمعی که روشن است مدام آه می کشد ۲

در زلف دود شعله حصاری نمی شود
بیهوده ابر پرده در آن ماه می کشد ۳

شمع که دیده است سرانجام خامشی
گردن در انتظار سحرگاه می کشد ۴

بردوش خلق بار بود زندگانیش
هر کس که بار خلق به اکراه می کشد ۵

تا روی آتشین تو در بزم دیده است
پیوسته شمع جای نفس آه می کشد ۶

شوخی که رم ز دیدن پنهان من کند
با مدعی جناغ به دلخواه می کشد ۷

افتاده جذبه طمع زرد روبلند
این کهربا ز کاهکشان کاه می کشد ۸

از اشتیاق چهره چون آفتاب توست
نیلی که آه من به رخ ماه می کشد ۹