غزل ۴۱۱۲ - از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد

از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد
آیینه گرفته کدورت نمی کشد ۱

خار شکسته بر سر دیوار قد کشید
نخل امید ماست که قامت نمی کشد ۲

فرمانروای مصر حلاوت نمی شود
تا ماه مصر تلخی غربت نمی کشد ۳

میخواره ای که باده به اندازه می خورد
دردسر خمار ندامت نمی کشد ۴

زنهاردل به صبح پریشان نفس مبند
کاین پنبه خون ز هیچ جراحت نمی کشد ۵

فرهاد بد نکرد که خود را هلاک کرد
عشق غیور ننگ شراکت نمی کشد ۶

از صبح حشر تیره نهادان الم کشند
یوسف ز روی آینه خجلت نمی کشد ۷

حشر سبک عنان مکافات قایم است
دیوان هیچ کس به قیامت نمی کشد ۸

صائب به خاکمال حوادث صبور باش
خورشید سر ز خاک مذلت نمی کشد ۹