غزل ۴۱۱۹ - از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد

از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد
نشو ونما ز نخل برومند بگسلد ۱

طفل از نظاره تو ز مادر شود جدا
مادر ز دیدن تو ز فرزند بگسلد ۲

دامن کشان ز هر در باغی که بگذری
از ریشه سرو رشته پیوندبگسلد ۳

چون نی نوازشی به لب خویش کن مرا
زان پیشتر که بند من از بندبگسلد ۴

در جوش نوبهار کجا تن دهد به بند
دیوانه ای که فصل خزان بندبگسلد ۵

جستن ز بند خانه تقدیر مشکل است
دل چون ز زلف وکاکل دلبندبگسلد ۶

آزادگی ز شهد محال است مور را
دل چون ازان لبان شکر خند بگسلد ۷

این رشته حیات که آخر گسستنی است
تا کی گره به هم زنم وچند بگسلد ۸

آدم به اختیار نیامد برون ز خلد
صائب چگونه از دل خرسند بگسلد ۹