غزل ۴۱۲۱ - دل را کجا به زلف رسا می توان رساند

دل را کجا به زلف رسا می توان رساند
این پا شکسته را به کجا می توان رساند ۱

سنگین دلی و گرنه ازان لعل آبدار
صد تشنه را به آب بقامی توان رساند ۲

در کاروان بیخودی ما شتاب نیست
خود را به یک دو جام به ما می توان رساند ۳

از خود بریده بر سر آتش نشسته ایم
ما را به یک نگه به خدا می توان رساند ۴

در شیشه کرده است مرا خشکی خمار
در موسمی که می ز هوا می توان رساند ۵

در هیچ بزم خون ندهد نشأه شراب
این باده در مقام رضا می توان رساند ۶

بتوان به چرخ برد به همت غبار جسم
این سرمه را به چشم سها می توان رساند ۷

دامان برق را نتواند گرفت خار
خود را به عمر رفته کجا می توان رساند ۸

صائب کمند بخت اگر نیست نارسا
دستی به آن دو زلف رسا می توان رساند ۹