غزل ۴۱۲۲ - طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند
صیقل شکست وآینه ام در غبار ماند ۱

چون ریشه درخت که ماند به جای خویش
شد زندگی وطول امل برقرار ماند ۲

ناخن نزد کسی به دل سر به مهر ما
این غنچه ناشکفته بر این شاخسار ماند ۳

زین پنج روزه عمر که چون برق وباد رفت
غمهای بی شمار به این دلفگار ماند ۴

زان سرو خوش خرام که عمرش درازباد
از خویش رفتنی به من خاکسار ماند ۵

خواهد گرفت دامن گل را به خون ما
این آشیانه ای که ز ما یادگارماند ۶

از خود برآی زود که گردد گزنده تر
چندان که زهر در بن دندان مار ماند ۷

غمهای من ز عشق سراسر نشاط شد
غیر از غمی که بر دلم از غمگسار شد ۸

نتوان زمن به عشرت روی زمین گرفت
گردی که بر جبین من از کوی یار گرفت ۹

دست من ز رعونت آزادگی چو سرو
با صد هزار عقده مشکل زکار ماند ۱۰

صائب زاهل درد هم آواز من بس است
کوه غمی که بر دلم از روزگار ماند ۱۱