غزل ۴۱۳۰ - روی ترا به آتش دلها برشته اند

روی ترا به آتش دلها برشته اند
لعل ترا به خون جگر ها سرشته اند ۱

ای شاخ گل ببال که در مزرع وجود
چون خال دلفریب تو تخمی نکشته اند ۲

ظاهر نمی شود که چه مضمون دلکش است
هر چند خط سبز ترا خوش نوشته اند ۳

دل را به آب دیده خونبار تازه دار
کاین دانه را به زحمت بسیارکشته اند ۴

از کجروی عنان نگه را کشیده دار
کاین تار را به دقت بسیار رشته اند ۵

اوراق چرخ زیر وزبر گشته سالها
تا نسخه وجود تو بیرون نوشته اند ۶

نان تو چون فطیر بماند در این تنور
با دست خود خمیر تو در هم سرشته اند ۷

از دودش آفتاب قیامت زبانه ای است
در آتشی که دانه ما را برشته اند ۸

جمعی که سایه بر سر افتادگان کنند
درسایه حمایت بال فرشته اند ۹

ایمن مشو که نیست مگر بهرامتحان
صائب اگر عنان تو از دست هشته اند ۱۰