غزل ۴۱۳۴ - جمعی که هوش خود به می ناب داده اند

جمعی که هوش خود به می ناب داده اند
خرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند ۱

در رابه روی دولت بیدار بسته اند
آن غافلان که تن به شکر خواب داده اند ۲

عشاق در بهشت برین وا نمی کنند
چشمی کز آفتاب رخت آب داده اند ۳

یک قطره از محیط پر از شور اشک ماست
این بیقراریی که به سیماب داده اند ۴

تا داده اندراه به دریا مرا چو سیل
بسیار گوشمال زسیلاب داده اند ۵

مشاطگان ز سرمه دنباله دارچشم
در دست مست تیغ سیه تاب داده اند ۶

چون آب شور تشنگی افزاست زخم او
تیغ ترا مگر به نمک آب داده اند ۷

حق را ز غیر دل طلب انها که می کنند
در عین کعبه پشت به محراب داده اند ۸

عالم سیه به دیده اش از داغ کرده اند
تا یک قدح به لاله می ناب داده اند ۹

صائب نظر به روی مسبب چسان کنند
جمعی که دل به عالم اسباب داده اند ۱۰