هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره از دست دادن اختیار، شکست‌های پی در پی، و درد عشق است. شاعر از دست دادن‌های مکرر و ناتوانی در پنهان کردن درد عشق را توصیف می‌کند و از احساس بی‌پناهی و تیرگی در زندگی خود می‌گوید.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، برخی از مضامین مانند درد عشق و شکست ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.

غزل ۴۱۳۳ - هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند

هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند
چون ساغر اختیار ز دستم گرفته اند ۱

مهر خموشیم که ز آیینه طلعتان
چندین تهیه بهر شکستم گرفته اند ۲

در دل نهان چگونه کنم داغ عشق را
صد بار بیش برگه ز دستم گرفته اند ۳

دیوار پست را خطر از موج فتنه نیست
زان مانده ام به جای که پستم گرفته اند ۴

آن گوهرم که آبله سان اهل روزگار
بر روی دست بهر شکستم گرفته اند ۵

چون تاک حفظ گریه مستانه چون کنم
دست سبوی باده ز دستم گرفته اند ۶

خورشید پیش پای نبیند ز تیرگی
در کوچه ای که شمع ز دستم گرفته اند ۷

نه توبه بهارم و نه چهره خزان
چون در میان برای شکستم گرفته اند ۸

صائب جواب آن غزل کاظماست این
داغم ازین که شیشه ز دستم گرفته اند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۱۳۲ - دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند
گوهر بعدی:غزل ۴۱۳۴ - جمعی که هوش خود به می ناب داده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.