غزل ۴۱۳۵ - جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند
چون نقطه اختیار به پرگار داده اند ۱

تا ساغری ز خنده خونین گرفته اند
چون گل هزار بوسه به هر خارداده اند ۲

آشفتگان مقید شیرازه نیستند
ترک ردا وسبحه و زنار داده اند ۳

چون مار کرده اند مرا تا کلید گنج
از زهر صد پیاله سرشار داده اند ۴

صد بار غوطه در جگر شعله خورده ام
تا چون شرر مرا دل بیدار داده اند ۵

مردان ز حمله فلک ازجا نمی روند
کز جان سخت پشت به کهسار داده اند ۶

دامن فشان چو موج ز کوثر گذر کنند
جمعی که دل به لعل لب یار داده اند ۷

زان باده ای که میکده پرداز آن منم
ته جرعه ای به نرگس بیمار داده اند ۸

این زاهدان خشک اگر مرده نیستند
چون تن به زیر گنبد دستار داده اند ۹

صائب ز روی صبح گشایش طمع مدار
کاین فیض را به زلف شب تار داده اند ۱۰