غزل ۴۱۳۶ - آنان که دل به عقل خدا دور داده اند

آنان که دل به عقل خدا دور داده اند
مغز سر همای به عصفور داده اند ۱

ما را چه اختیار که ضبط نگه کنیم
سر رشته نظاره به منظور داده اند ۲

زان باده ای که میکده پرداز آن منم
ته جرعه ای به انجمن طور داده اند ۳

در دشت عشق ملک سلیمان عقل را
رندان باد دست به یک مور داده اند ۴

با چرخ پرستاره چه سازم کجا روم
عریان سرم به خانه زنبور داده اند ۵

در کعبه یقین نرسیده است هیچ کس
هر کس نشان آتشی از دور داده اند ۶

با خون دل بساز که در خاکدان دهر
خط مسلمی به لب گور داده اند ۷

چشم ترا ز میکده قسمت ازل
نزدیکی دل ونگه دور داده اند ۸

این کارخانه را دل ما می برد به راه
زنجیر فیل را به کف مور داده اند ۹

نتوان به اوج فکر رسیدن به بال سعی
این منزلت به صائب پر شور داده اند ۱۰